Żywienie dojelitowe – osmolarność roztworów

W wielu preparatach przeznaczonych do żywienia dojelitowego spotkać można określenie osmolarności roztworu. Czym jest ta wartość i na co ma wpływ?

Osmolarność oznacza ilość moli substancji osmotycznie czynnych w 1 L roztworu, czyli ilość moli substancji, która może powodować migrację rozpuszczalnika. Osmolarność osocza ludzkiego wynosi około 270-330 mOsm/l. Płyny o podobnej lub niższej osmolarności wchłaniają się łatwiej. W przypadku żywienia dojelitowego, przez zgłębnik, poziom osmolarności preparatu ma znaczenie w zakresie jego wchłaniania się i przenoszenia składników. Wysoka osmolarność produktu może powodować ryzyko pojawiania się biegunek. Dlatego w diecie dojelitowej najczęściej stosuje się preparaty bezsmakowe (substancje poprawiające smak, zazwyczaj podnoszą osmolarność preparatu – a karmienie przez zgłębnik i tak omija kubki smakowe. Choremu jest zatem obojętne, czy pokarm który przyjmuje ma smak).

Wszystkie diety stosowane w żywieniu dojelitowym mają podany na opakowaniu współczynnik osmolarności roztworu. Jest on konieczny do tego, by mieć pewność, że chory będzie dietę dobrze tolerował. Z grubsza uznać można, że dieta i niskiej osmolarności jest przy karmieniu dojelitowym lepsza niż dieta o wysokiej osmolarności.